Lonżowanie

 Lonżowanie

Lonżowanie jako alternatywna metoda rozluźnienia napięcia mięśniowego

 

W tym temacie posłużę się głównymi zasadami osteopatii :

 

  1. Organizm ludzki stanowi jedność.
  2. Budowa ciała oraz zachodzące w nim procesy są wzajemnie powiązane zarówno w płaszczyźnie strukturalnej jak i duchowo-psychicznej.
  3. Organizm posiada własne mechanizmy samoleczenia i autoregulacji.
  4. Procesy lecznicze wynikają z powyższych trzech zasad.

 

Wszystkie w/w zasady stosuję w pracy z koniem na lonży. Z mojego doświadczenia wiem, że konie potrafią do pewnego stopnia pozbyć się napięcia mięśniowego właśnie poprzez prawidłowe lonżowanie. Jest to sztuka, której należy się uczyć, gdyż nieprawidłowym lonżowaniem można sprawić, że koń nabawi się nie tylko kontuzji, ale także wypracuje nieprawidłowe wzorce ruchu, które trudno jest później skorygować.

 

Konie lonżuję na kawecanie, nie używam żadnych wypięć.

 

Cele jakie chcę uzyskać w pracy na lonży są następujące:

  • optymalne tempo we wszystkich trzech chodach dostosowane indywidualnie do konia
  • rytm
  • rozluźnienie

 

Pracę na lonży dzielę na 2 etapy:

  • lonża na płasko
  • lonża z użyciem drążków, cavaletti, małych przeszkód

 

Wybór danego etapu zależy od stopnia przygotowania konia. W trakcie lonżowania stosuję dodatkową pracę w ręku, polegającą na zadawaniu koniowi ćwiczeń rozluźniających poszczególne partie ciała.

 

Tak przepracowana lonża pozwala koniowi odzyskać naturalną równowagę mięśniową, czyli harmonię i balans pomiędzy współpracującymi grupami mięśni. Poprawia się kondycja psycho-fizyczna konia co pozwala wypracować optymalną ekonomię ruchu oraz zmniejszyć ryzyko kontuzji. W cyklu treningowym konia (niezależnie od dyscypliny) przynajmniej jeden dzień w tygodniu powinien być przeznaczony na pracę na lonży. W przypadkach dużych napięć i ograniczeń w ruchu praca na lonży powinna być rozłożona w dłuższym okresie czasu, nawet kosztem treningu pod siodłem.